the lights turn to dusk,
and I feel the fiery lust
i touched you at your back
the chat was better
the life I once shared in dreams
of two spirits in limbo.
Resilience to Moving On
Bata pa lang ako ayaw ko na sa ulan. Una dahil maputik sa bukid pag umuulan. Pangalawa, malungkot -- at pangatlo, natatakot ako. Aba, mantakin mo naman sa kalawakan ng bukid eh humahagupit din ang kulog at kidlat. Isipin mo pa lang na nakukuryente ka ng lintik habang nababasa ka ng ulan - keri mo kaya yun? Pag gusto mong magpunta sa mall, agawan pa sa taxi at dyip pag umuulan. Sabagay kahit naman walang ulan, pero mas malala pag may ulan. Nariyang uupo ka na lang sa taxi eh may aagaw pa sa yo, at dahil maraming audience at nakatingin, give way ka boy kasi girl sya eh. Girl baga! Ayan double standard na naman. Pareho lang naman kayong gustong makapunta sa pupuntahan nyo pero dahil girl sya, sya na lang mauna. Magroon kaya ng batas na kung sino ang maunang kumapit sa door na kotse eh idedeklarang panalo sa agawan ng taxi. Pag umuulan din, dahil sa alam ng mamang driver na maraming pasahero, uupo ka pa lang tinatanong na ni manong kung san ka pupunta. "Sa Espana, manong." Sagot ng driver: "Naku trapik dun.". San ba walang trafffic? "Aba manong alangan namang dalhin mo ako sa ibang lugar dahil traffic sa amin!" Ginoong mahabagin! "Di po kasi ako dun papunta eh." At lulusot pa! "Manong, hindi ko kailangang pumunta sa pupuntahan mo. Kaya ka nga taxi driver eh." Kamot ulo na lang si manong sabay drive. Dapat lang naman di ba? Aba alangan namang dalhin nya ako sa pupuntahan nya. Im sure pag ganun lahat eh siguradong punong puno ang bahay lahat ng taxi driver. Balik sa ulan. Nung nagkapamilya ako ulan din ang hassle sa buhay ko. Wala pa kaming sasakyan nuon kaya pag gustong mag-mall at umuulan, kawawa si baby Sam. Tiis sa pila sa paghihintay ng taxi. Ako naman basang basa sa kakapara sa taxing may mga laman na pala. Sana magkabatas na ang lahat ng taxi pag may laman eh may malaking billboard sa taas na nakalagay na MAY LAMAN para yung malalabo ang mata eh makita agad. Kesa naman sa excited ka at lahat, wagayway ka na and everything tapos dadaan sayo may laman na pala sa loob. Frustrating di ba. Basa ka pa ng ulan. Nung mabrokenhearted pa ang lolo nyo eh umuulan din! Nasa labas ako ng bahay ko ng madaling araw, oo madaling araw po, kasi di ako makatulog, at nage-emote mag isa. "Bakit ba nangyari eto... huhuhu" Sabay cry to death! Balik ng kama habang basa at cry ulit! Hahaha. Dramatic ano? kaya kinabukasan habang mulat ang mata mo sa puyat at singhot ka ng singhot dahil sa sipon, trabaho pa rin. Yan ang ulan. Sana magkaroon ng batas na magbabawal mabrokenhearted pag umuulan. Kasi malungkot na nga ang ulan, brokenhearted ka pa. Nasan nga ba dito sa kwento ko si Juan. Nakalimutan ko. Si Juan laging gusto ng batas na kokontrol sa mga bagay bagay. Maririnig mo ang mga senador at congressman napakaraming batas na pinaggagagawa, pero ano? Nasaan ba ang mga Pinoy ngayon. Parang wala pa ring batas na sinusunod. Maraming walang disiplina. Ulan pa lang ang pinag uusapan dito pero ilang batas na ang gustong gawin. Yan si Juan, gusto maraming batas na kokontrol sa sariling kamalasan. Sana may batas na magtitigil sa paggawa ng batas at halip na gumawa eh ipatupad na lang. Si Juan, ayun umaasa sa batas nyang gusto... |
October 12, 2008 Dear Blog, I don't know what I had for lunch today but I am having bad emotional conciousness today. I just wrote a testimony for my friend for almost 18 years. Ma Paz Goco. There are realizations today which I just hope would be my long-term guiding principle. Any way let me just share few things for the last two days. My daughter Sam is requesting for her dentist. She wants her teeth fixed. I just love how she insisted for a visit on Sunday! How vain! She's feeling insecure about how her teeth look. I would be visiting her dentist to set appointment. We had a good time going to Robinsons yesterday. She played again and had some items for her weekly groceries. She loves buying milk and chichirya. She even said: "Honey, basta chichiya ako ang tatanungin mo ha alam ko lahat ng masasarap!". She had good chat with her mommy last night. And she said what I secretly told her! My God, Samantha! Signing off now becasue I need to do my reports. |
This is my daughter Sam who I love so much. She was born September 29, 2002 which makes her almost 6 years old this month.
Sam is one wonderful gift from God which I and my wife cherish. A product of what could have been love long time ago. Sam calls me Honey, an imitation of her mother's and mine terms of endearment. 'Honey' was one of few words she first learned to speak.
father his horror too. And soon everyday quarrelling would transpire. My mother was my father’s polar self. She was disciplinarian and undiplomatic. Vivid to my memory was when my brother came home one afternoon crying, telling my mother his elementary teacher pinched him and dragged him through his hair. Mother was so enraged that only a good, mouth-slashing tirade would make her feel good. The teacher got her lesson – thru my mother. Her childhood disposed her of how she managed our childhood naughty antics. Not once do I remember how mom would get that old branch of tree to give me a good whipping. And another. And another. Mom’s discipline would not give me bad memory of childhood though. Because more than the whipping I appreciate the discipline she teaches, the manners she has instilled and the toughness I discovered in me. I cannot imagine them learning, anyway, the easy way.